باشگاه گردشگری و محیط زیست کمیسیون ملی یونسکو در تابستان 99 تصمیم به برپایی کارگاه های آموزشی به منظور حفظ و نکو داشت آئین و تمدن های اقوام ایرانی و نیز، آموزش جهت حفظ و نگهداری هر چه بهتر محیط زیست گرفت. این کارگاه ها که به صورت مجازی برگزار می گردد، در ابتدا از افراد علاقه مند به حوزه ی گردشگری و محیط زیست دعوت به عمل آمد و از این افراد خواسته شد تا از طریق شماره تماس های تعیین شده ثبت نام کنند. سپس در تاریخ و زمان مشخص شده از این افراد خواسته شده تا در جلسات آموزشی شرکت کنند. برنامه های این پندارستان به شرح زیر می  باشد:

پندارستان

آشنایی با اقوام ایران:

 

ایران ما سرزمینی با گوناگونی جمعیت های قومی،موزاییکی زیبا از اقوام مختلف می باشد. این تنوع منحصر به فرد و بسیار غنی، نقطه قوتی در طول تاریخ کهن ما بوده است. در تمامی ادوار در این کهن دیار، اقوام مختلف زندگی مساامت آمیزی در کنار یکدیگر داشته اند که ماحصل این ارتباط تنگاتنگ امنیت، پیشرفت و استقلال فرهنگی و اجتماعی این سرزمین و مردمانش بوده است. تاریخ پر فراز و نشیب ایران زمین شاهد تهاجمات فراوانی بوده است و کشورگشایان از ازمنه قدیم سعی در فتح این سرزمین درخشان و غنی در چهارراه ارتباطی جهان داشته اند. اندک کشورگشایانی که موقعیتی موقت در شکست نظامی ایران داشته اند، دربرابر فرهنگ چندین هزار ساله این کشور زانو زده و سر تظیم فرود آورده اند. استعمارگرایان قدیم و جدید علاوه بر استفاده از قوه قهریه نظامی، به این نتیجه رسیده اند که باید به فرهنگ که خون این حیات دهنده به هویت این ملت است را هدف تهاجم قرار دهند و در این راه بسیار سعی نموده اند و می نمایند. اینان می کوشند تا با سوء استفاده از تفاوت های فرهنگی و قومیتی، بین اقوام ایرانی اختلاف افکنده و این نقطه قوت تاریخی ایران را به عنوان چشم اسفندیار مورد سوء استفاده قرار می دهند. هر چند این دشمنان تاکنون موفق نشد اند تا به اهداف خود دست یابند. هدف اصلی از تشکیل این کلاس مختصر آشنایی با زندگی کوچ نشینی در ایران می باشد و همت برآن داشتیم تا معرفت حاصله، نزدیکی بیشتر اقوام ساکن در این پهنه ی کهن تاریخی را موجب گردد.

شناخت خویشتن، فرهنگ غنی چندین هزار ساله، تاریخ پر فراز و نشیب و درک تفاوت های فرهنگی می تواند یک از ارکان نزدیکی و وحدت بیشتر اقوام مختلف را فراهم آورد. در این واویلای تهاجم فرهنگی و گسست فرهنگی، گردشگری نقشی تعیین کننده در احیای هویت فرهنگی ایرانیان و توسعه پایدار کشور برعهده دارد. در این کارگاه ها به معرفی اقوام بزرگ کوچ نشین در ایران پرداخته شده است و توضیحاتی در مورد  خصوصیات شاخص هر یک از اقوام ارائه گردیده تا بتوانیم کمکی به شرکت کنندگان و علاقه مندان این حوزه کرده باشیم.

 

در ابتدا به معرفی ایل و نحوه زندگی ایلنشینان می پردازیم:

زندگی به صورت کوچ نشینی در ایران قدمتی به اندازه تاریخ این مرز و بوم دارد و اولین ساکنان این سرزمین کهن کوچ نشینان آریایی بوده اندکه در هزاره دوم پیش از میلاد وارد فلات ایران شدند. اقوام آریایی نخست به شکل کوچنده زندگی می کردند و معاش مبتنی بر دامداری داشتند و برای پیدا کردن چراگاه های جدید متناسب با فصل سفر می کردند. اسناد تاریخی به جا مانده نشان می دهد کوچ نشینی به شکل یک سبک از زندگی در دوران ساسانیان نیز وجود داشته و به طوایف کوچ نشین رم می گفتند و واژه ” رمه” نیز از همین کلمه می آید. در متون تاریخی به کوچندگان با زندگی دامداری به طور عام کرد یا اکراد می گفتند و این دلیلی بر قومیت نداشته است. با ورود و استقرار طایفه های ترک نژاد و کوچ نشین دامدار در فلات مرکزی ایران کلمه “ایل” که ریشه ای ترکی مغولی دارد برای توصیف این سبک زندگی مورد استفاده قرار گرفت.

ایلنشینان  زندگی بر اساس کار گروهی و وابسته به دام ، مرتع و حرکت دارند. اهالی ایل عموما خود را اهل یک قبیله یا تبار می داند و در یک قلمرو جغرافیایی بسته به فصل برای تامین خوراک دام خود کوچ می کنند. تفاوت زیست در ایل با سایر روش های زیست کوچندگان در این است که اهالی ایل خود را اهل یک قبیله می دانند، طبقه بندی اجتماعی دارند ، قلمرو مشخص ییلاق و قشلاق دارند و به سلسله مراتب قدرت و رده بندی اجتماعی خاص خود باور دارند. در واقع همه ی افراد ایل می دانند که در طبقه بندی اجتماعی ایل خود در زمره کدام تیره و طایفه هستند و به همین ترتیب چراگراه ها و مراتع و محدوده قلمرو ایل خود را به خوبی میشناسند. اعضای یک ایل همبستگی خونی ، خویشاوندی دور نسبی یا سببی و وابستگی اجتماعی به یکدیگر دارند و این آنها را از سایر کوچندگانی چون کولی ها یا روستاییان کوچنده متمایز می سازد.

معیشت اصلی ایلات و عشایر کوچ نشین بر پایه نگه داری و پرورش دام است و تولیدات دیگر و کشاورزی و صنایع دستی به لحاظ اتکا معاش ، در درجه دوم اهمیت قرار دارند.

کوچ حرکتی بزرگ است که هر سال چند بار بوسیله ایل نشینان انجام می شود و از الزامات زندگی بر پایه دامداری بر پایه مراتع تازه و پر بار است. کوچ کردن بدون کمک و مساعدت همه ی اعضای ایل ممکن نیست. عبور از موانع سخت طبیعی مانند کوهستان ها و رودخانه های خروشان نیازمند کمک و تلاش تمامی اعضای ایل است .هر ایل قوانین خاص خود را دارد  که زمان آغاز کوچ ، مسیر کوچ ، مدت کوچ و فاصله بین منزلگاه ها را بر اساس آن قوانین رهبر یا ایلخان با مشورت ریش سفید ها تعیین می کنند که این هر سال بسته به شرایط آب و اقلیم و جغرافیا میتواند اندکی تغییر کند. اما به طور کلی با رسیدن بهار و گرم شدن هوا ، در قشلاق یا گرم سیر، مراتع رو به خشک شدن می روند و عشایر کوچ بهاره خود را آغاز می کنند تا از ایل راه های هزار ساله به مراتع سرسبز و ییلاقی برسند و علوفه دام های شان را در بهار و تابستان تامین کنند. در پاییز هم مراتع ییلاقی با سرد شدن تدریجی هوا خشک می شوند و عشایر با کوچ به قشلاق میروند تا هم از سرمای سخت زمستان در امان باشند و هم علوفه تازه مورد نیاز دام هایشان را تامین کنند.

بیشتر ایلات ایران در سیاه چادر زندگی می کنند. دخترکان ایل و مادرانشان موی بز را می ریسند و با نخ های ریسیده شده ، سیاه چادر را می بافند. سیاه چادر ها از الیاف در دسترس و ارزان موی بز تهیه می شوند، سبک، صد آب و بادوام هستند و بید و موریانه به آنها نفوذ نمی کند، همچنین به راحتی قابل جمع شدن هستند و همین ویژگی های مهم آنها را به مهم ترین سرپناه اهالی ایلات ایران تبدیل کرده است. بزرگی و کوچکی سیاه چادر به جایگاه اجتماعی سرپرست خانواده ، تعداد نفرات خانواده و وضعیت اقتصادی آنها بستگی دارد. هر قوم از کوچ نشینان  در گویش یا زبان سیاه چادر را با نامی خاص می خوانند. مثلا قشقایی ها به آن قره چادر می گویند و لرهای بختیاری و بهمنی ها به آن بُهُون ، بلوچ ها گِدام و کرد ها رَش مال. با این حال سیاه چادر تنها سرپناه ایلات ایران نیست بلکه سرپناه ایلات غرب جنوب غرب و جنوب شرق ایران است. در شمال غرب و شمال شرق ایران ، ایلات در چادر های نیم کره با پوشش نمد سفید از پشم گوسفند زندگی می کنند که که در چند نوع آلاچیق و کومه وجود دارند ، این نمد سفید به مرور زمان با چربی اجاق تیره شده و ضد آب می گردد. در  سال های اخیر متاسفانه به جای استفاده از این شیوه سنتی از برزنت استفاده می کنند. از جمله اقوامی که در این کلاس در مورد آن ها توضیح داده شد عبارتند از:

  1. ایلات شاهسون: شاهسون ها از ایلات ترک تبار و ترک زبان هستند ،که از دیر باز در شمال غرب کشور حضور داشته اند. شاهسون ها در دو گروه اصلی :1.شاهسون اردبیل و آذربایجان شامل ایلات شاهسون و ارسباران. ییلاق آن ها در كوهپایه های سبلان و قوشه داغ در پیرامون اهر و مشگین شهر است و طوایف ارسباران(قره داغ) و طوایف خلخال در كوه های طالش زندگی می كنند. قشلاق شاهسون ها و طوایف ارسباران, جلگه كم عمق مغان است و گرمسیر طوایف خلخال حاشیه رود قزل اوزن است. ایل میلان و ایل جلالی نیز در همین حوزه در منتهی الیه شمال غربی زندگی می كنند.

شاهسون خرقان و خمسه شامل دو گروه شاسون بغدادی و شاهسون اینانلو دسته بندی می شوند که این گروه در اطزاف شهر های قزوین ، زنجان ، اراک ، همدان ، ملایر و ساوه  حضور دارند متاسفانه در سال های اخیر بخش زیادی از این ایلات  رو به یکجا نشینی رفته اند. حوزه مركزی ایران شامل استان های زنجان, همدان, سمنان, مركزی , تهران و بخشی از مازندران می شود كه ویژگی عمده آن ها نزدیكی به پایتخت است. این ویژگی سبب شده كه كوچ نشینان این مناطق دارای خصوصیات اجتماعی, اقتصادی و روانشناختی متمایزی نسبت به دیگر عشایر باشند. طوایف لر چگینی و غیاثوند, طایفه ترك شاهسون بغدادی و بقایایی از طایفه كلهر در استان زنجان سكونت دارند. بقایایی از طوایف مختلف مانند كل كوهی و میش مستی و … نیز دراستان مركزی در میان ساوه و استان زنجان زندگی می كنند.

  1. ایلات کرد : ایلات زعفرانلو و شادلو و قاچورلو از اكرادی هستند كه در زمان شاه عباس اول صفوی به خراسان كوچانده شدند
  2. ایلات لر: شامل لر كوچك(الوار لرستان و ایلام) و لر بزرگ (الوار بختیاری و كهگیلویه و بویر احمد و ممسنی فارس )

كوچ روهای بختیاری، زمستان را در دشت های شرق خوزستان و تابستان را در بخش های غربی منطقه چهارمحال و بختیاری به سر می برند. آن ها هر ساله از اواخر اردیبهشت ماه از پنج مسیر مختلف همراه با مبارزه ای خستگی ناپذیر با سختی های طبیعت، ضمن عبور از رودخانه ها، دره ها، و پشت سر گذاشتن بلندی های زردكوه در مناطق معینی از دامنه زاگرس پراكنده می شوند و نزدیك سه ماه در این منطقه می مانند و با چرای دام ها در مراتع سرسبز به رمه داری مشغول می شوند.

  1. ایلات عرب : شامل اعراب خوزستان و ایلات خمسه که پس از بختیاری ها و قشقایی ها سومین واحد دام داری متحرك ایران به شمار می آیند.
  2. ایلات قشقایی: که بعد از ایل بختیاری بزگترین و پر جمیت ترین اتحادیه ایلی ایران محصوب می شوند.قشقاییان از ترکان خلج و قفقازی هستند و به زبان ترکی سخن می گویند. عشایر قشقایی كه با كوچ درازمدت خود خطه اصفهان را به خلیج فارس پیوند می دهند.
  3. اقوام ایلیاتی بلوچ : طرز زندگی خاص عشایر بلوچ ، روابط خویشاوندی، پیوندهای اجتماعی، بهره گیری از منزلت های اقتصادی اجتماعی درون طایفه ای، شناخت امتیازات براساس نظام سلسله مراتبی و سرداری ایلی به همراه آداب و رسوم ویژه این قومیت از جمله جاذبه های این ایل ساكن كرانه های جنوب شرقی ایران است. بلوچ ها در مبارزه با طبیعت و اقلیم سخت و در اثر محدودیت منابع و فقر طبیعت، خصوصیاتی ویژه یافته اند كه آنان را از عشایر مناطق دیگر متمایز می سازد.  مناطق ییلاقی (دره های كو ه تفتان و منطقه بردسیر و لاله زار و بارز با آب و هوای لطیف و چشمه های گوارا) معتدل( بااختلاف شدید درجه حرارت در روز و شب) گرمسیری (با هوای خفقان آور و گرمای شدید در شبانه روز) ساحلی (با هوای گرم و مرطوب) مناطق کوچ گذرانی این گروه از ایلات است. بیش ترین تراكم جمعیت عشایری این حوزه درامتداد كوهستان های مرتفع مركزی كرمان (شهرستان های كهنوج, بافت, سیرجان, جیرفت و بم) دیده می شوند.
  4. ایلات ترکمن : تركمن ها جذاب ترین عشایر منطقه شمال شرق ایران هستند كه محل زندگی آن ها، زیورآلات، لباس های محلی، مراسم عروسی و عزای آنها برای گردشگران بسیار جالب است.
    ضمن آن كه تقریبا تنها قومی هستند كه اجازه می دهند غریبه ها در مراسم خصوصی آن ها شركت كنند بنابراین بازدیدكنندگان بی هیچ دغدغه ای می توانند مراسم خصوصی چون عروسی و جشن های تركمن های مهربان را از نزدیك ببینند. وجود عشایر تركمن و آداب و رسوم جذاب آن ها سبب شده آن ها یكی از معروف ترین عشایر ایران پس از عشایر قشقایی باشند كه گردشگران تمایل زیادی به بازدید از شیوه زیست و آشنایی با آداب و رسوم آن ها دارند.
  5. ایل افشار : كه از دیرزمان در خراسان ساكن بوده, از ایلات ترك است. ایلات ترك افشار از منتهی الیه شمالی خراسان, درگز و كوهپایه های كپه داغ تا الله اكبرتا هزار مسجد ایلات ترك افشار و قره قویونلو و… كوچ می كنند.
  6. طوایف تركاشوند, یارم طاقلو, جیمر و شاهسون در همدان نیز زندگی می كنند. در دامنه های جنوبی البرز و در شمال استان سمنان و شمال و شمال غرب استان تهران طوایف نیمه كوچ نشین با تنوع فراوان نژادی و قومی زندگی می كنند.

از جمله اقوام بزرگ کوچ نشین قم لر را می توان نام برد که این قوم در چهارمحال و بختیاری زندگی میکنند در بخشی از این کلاس ها توضیحاتی در مورد معرفی استان چهارمحال و بختیاری و شناخت اقوام مختلف در این استان پرداختیم .

استان چهار محال و بختیاری با مساحت 41116 کیلومتر مربع در جنوب غربی کشور بین 31 درجه و 9 دقیقه تا 32 درجه عرض شمالی در مرکز ارتفاعات موسوم به رشته کوه های زاگرس قرار دارد . این استان از طرف شمال و شرق با استان اصفهان ، از طرف غرب با استان خوزشتان، از سمت جنوب با استان کهگیلویه و بویر احمد و از شمال غرب به استان لرستان محدود می شود مرکز استان شهر کرد در ارتفاع 2066 متری از سطح دریاهای ازاد قرار دارد که مرتفع ترین شهر در بین مراکز استانی بوده و به همین سبب این استان به بام ایران شهرت یافته است . این منطقه دارای یک درصد از کل وسعت ایران و از لحاظ وسعت بیست و ششمین استان است . و با وجود مساحت کم ده درصد از منابع اب کشور را در اختیار دارد وجود دشت ها و مراتع غنی زمینه  سکونت انسان در این استان را از دیرباز فراهم اورده است . به طوری که بر اساس مطالعات و پژوهش های باستان شناسی قدیمی ترین اثار شناسایی شده در استان چهارمحال و بختیاری به دوره فرا پارینه سنگی و به حدود 11 هزار سال قبل تعلق دارد . در کنار جاذبه های متعدد تاریخی و فرهنگی نظیر ابنیه تاریخی ، محوطه ها و اثار باستانی فرهنگ عشایری بزرگان فرهنگ و هنر استان دامنه های زاگرس نیز گنجینه ای از طبیعت را فرا روی ما گذاشته – مناظری بدیع و زیبا –تا بدانجا که چهارمحال و بختیاری را بهشت طبیعت دوستان و گردشگران نامیده اند . وجود حدود 25 قله با بلندای بیش از 3500 متر ، بیش از 1000 چشمه و 300 چمشه با خاصیت اب های معدنی و رودخانه ها دشت لاله های واژگون  و مناطق حفاظت شده  و شکار ممنوع بسیار نظیر قیصری شیدا هلن سبز کوه تنگصیاد و جنگل های بلوط یا همان طلای سبز زاگرس با تنوع بالغ بر 300 هزار گونه گیاهی با ارزش و گونه جانوری که چشم انداز های کم نظیر را در خود جای داده اند تنها بخش کوچک از این بهشت به شمار می ایند .

استان چهارمحال و بختیاری با دیرینه‌ای هزار ساله،‌ تعدادی از تماشایی‌ترین جاذبه‌های گردشگری طبیعی را در خود جای داده است که بیش از ۶۳۰ عدد از این دیدنی‌ها به ثبت ملی رسیده‌اند.

سفال‌ها و ابزارهای سنگی به دست‌آمده از تپه‌های باستانی این منطقه، پیشینه‌‌ی استان را به حدود نه هزار سال قبل نسبت می‌دهند. از آن زمان تا کنون این سرزمین، سکونت‌گاه اقوام مختلفی بوده است. هم‌اکنون مردم این استان به زبان‌های بختیاری، فارسی و ترکی سخن می‌گویند و بخشی از جمعیت استان را عشایر ایل بختیاری تشکیل می‌دهند.

 

 

آب‌وهوا

در بخش‌های مختلف استان ۶ اقلیم آب‌وهوایی وجود دارد؛ اما در مجموع هوای سرد و ارتفاعات برف‌گیری در این منطقه دیده می‌شود. زمستان‌ها دمای هوا تا ۳۴ درجه زیر صفر پایین می‌رود. از این رو، مسافرانی که قصد اسکی یا کوهنوردی ندارد،‌ می‌توانند اردیبهشت تا آخر تابستان را برای سفر به این منطقه انتخاب کنند.

شهرهای استان چهارمحال و بختیاری

  • شهرکرد

شهرکرد -با نام قدیم دهکرد- قدمتی طولانی دارد. وجود تپه‌‌ی باستانی گورگای در حوالی شهر از عمر هفت هزار ساله‌ی این منطقه خبر می‌دهد.شهرکرد با ارتفاع ۲۳۱۰ متر از سطح دریا، بلندترین مرکز استان کشور است. این شهر در شمال رشته‌کوه زاگرس واقع شده است. باوجود طبیعت تماشایی و جاذبه‌های طبیعی آن، نیمه‌ی اول سال گردشگران زیادی راهی شهرکرد می‌شوند.مسافرانی که بخواهند چند ساعتی را میان درخت و سبزه بگذرانند،‌ می‌توانند به یکی از پارک‌های شهر یعنی پارک ملت، پارک لاله، پارک شب یا عمو نادر و پارک تهلیجان بروند.مسجد جامع، موزه باستان‌شناسی شهرکرد در حمام تاریخی پرهیزگار،‌ قلعه دزک، سقاخانه ارباب میرزا و اتاق آیینه از دیدنی‌های شهرکرد به‌حساب می‌آیند. چشمه وقت و ساعت و تفرجگاه چشمه زنه در شهر هَفشِجان که در فاصله‌ی ۱۴ کیلومتری شهرکرد قرار گرفته، هر سال با شروع بهار میزبان گردشگران زیادی است.

  • کوهرنگ

مرتفع‌ترین شهر استان، کوهرنگ است که با شهرکرد ۸۵ کیلومتر فاصله دارد. این منطقه‌ی ییلاقی که آب‌معدنی‌ معروفی هم دارد، هر سال طبیعت‌گردهای بی‌شماری را جذب خود می‌کند.دشت لاله‌های واژگون از نیمه فروردین تا آخر اردیبهشت پر از گل‌های زرد و قرمز می‌شود. چشمه دیمه در روستای دیمه، چشمه شیخ علیان در روستای سرآقا سید، چشمه کوهرنگ، کمپ‌های عشایر، غار یخی چما و پیست اسکی از دیدنی‌های کوهرنگ هستند.

 

  • بروجن

در فاصله‌ی ۶۲ کیلومتری شهرکرد، بروجن قرار گرفته که محل تلاقی استان چهارمحال و بختیاری با فارس و اصفهان است. بلندی این شهر از سطح دریا ۲۱۹۷ متر است و به همین دلیل این شهر نیز به بام ایران معروف شده است. بروجن زمستان‌های سردی دارد و در بهار و تابستان میزبان گردشگران و طبیعت‌گردان است. گردشگاه سیاسرد از پرطرفدارترین جاذبه‌های گردشگری بروجن به‌حساب می‌آید.

  • سامان

سامان شهریست با باغ‌های فراوان که در نزدیکی شهرکرد واقع شده است. محصول گردو و بادام آن زبانزد است. یکی از جاذبه‌های پرطرفدار استان یعنی پل تاریخیِ زمان‌خان متعلق به این شهر است. عبور زاینده‌رود از سامان، امکان قایق‌رانی در رودخانه خروشان یا رفتینگ را فراهم آورده است که برای تجربه آن می‌توان به راهنمایان طبیعت‌گردی جنب پل زمان‌خان مراجعه کرد.

  • لُردِگان

لُردِگان در دشت حاصلخیزی میان رشته‌ کوه‌های زاگرس واقع شده و با شهرکرد بیشتر از دو ساعت فاصله دارد. گردشگاه چشمه‌برم که در کنار چشمه‌برم برپا شده، یکی از جاذبه‌های لردگان است. آبشار آتشگاه، چشمه سندگان، چشمه خانی و جنگل‌های سرسبز بلوط از دیگر دیدنی‌های لردگان است.

  • اَردَل

در فاصله‌ی ۹۵ کیلومتری مرکز استان، می‌توان از شهر اردل بازدید کرد. اردل از گذشته محل اسکان عشایر بختیاری بوده است. چشمه‌ی سرداب رستم‌آباد، چشمه‌ی مولا در روستای آلیکوه، چشمه‌ی سرخون، چشمه‌ی شلیل، دشت اردل، آبشار دره عشق، روستای شوران آبسرده،‌ پل تاریخی روستای بهشت‌آباد، غار اردل و آبشار لندی دیدن کرد.

  • فارسان

فارسان در غرب شهرکرد قرار دارد و گردشگران زیادی تابستان‌ها به این منطقه‌ی ییلاقی سفر می‌کنند. چشمه‌ی قلعه، دره حنا، چشمه‌ی شیخ یوسف، سنگ‌نوشته‌های نزدیک پیرغار، غار سراب در روستای امیدآباد سراب و غار آقا سید عیسی می‌تواند در لیست سفر شما قرار گیرد.

کوچ نشینان و روش زندگی و مناسبات فرهنگی و قبیله ای شان از جمله جاذبه های گردشگری  در سطح بین المللی در ایران است که در سال های اخیر گروه های معدودی در حال سرمایه گذاری و تلاش برای تبدیل کردن آن به گونه جدیدی از گردشگری تجربه گرا هستند. اگر سرمایه گذاری و فرهنگسازی در این گونه گردشگری به درستی اتفاق بیوفتد و به کوچ نشینان آموزش کافی داده شود، از مزایای زیادی برخوردار خواهد بود که از جمله آنها می توان به موارد زیر اشاره کرد:  جلوگیری از تمایل کوچ نشینان به یک جا نشین شدن با کمک به معاش و  درآمد زایی آنها از طریق پذیرفتن مهمانان گردشگر ، انتقال تجربه فرهنگی اجتماعی برای گردشگران ، حفظ سنن و روش های بومی و معرفی آن به جهان؛ البته در کنار این موارد مثبت باید آسیب شناسی این برخورد های فرهنگی هم مد نظر قرار گیرد و با آموزش درست به عشایر به حداقل برسد.

 

 

 

 

اخبار باشگاه گردشگری و محیط زیست

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *